Wodorotlenek glinu
| Wodorotlenek glinu | ||||||||||
|
||||||||||
| Ogólne informacje | ||||||||||
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC): | ||||||||||
| wodorotlenek glinu | ||||||||||
| Wzór sumaryczny | Al(OH)3 | |||||||||
| Masa molowa | 78 g/mol | |||||||||
| Wygląd | biały | |||||||||
|
||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25 °C, 1000 hPa) |
||||||||||
Wodorotlenek glinu (o wzorze Al(OH)3) to amfoteryczny, nieorganiczny związek chemiczny o ogólnym wzorze Al2O3·nH2O.
Otrzymywanie
Otrzymuje się go zwykle jako biały, krystaliczny osad w wyniku wprowadzenia dwutlenku węgla do roztworu glinianu:
- 2[Al(OH)4]- + CO2 → 2Al(OH)3 + CO32- + H2O
Charakterystyka
Po wysuszeniu jest to biały, bezpostaciowy proszek. Postać osadu zależy od sposobu strącenia, gdy wodorotlenek strąca się powoli otrzymuje się krystaliczny osad, który ulega znacznie trudniej działaniu kwasów i ługów. Świeżo strącony bezpostaciowy osad, który nie zdążył się "zestarzeć" i przejść w postać krystaliczną łatwo rozpuszcza się w kwasach i zasadach.
Substancja praktycznie nie rozpuszcza się w etanolu, rozpuszczalna w kwasach i zasadach z powodu swej amfoteryczności. W silnie kwasowych warunkach powstaje Al(OH)2+, w silnie zasadowych warunkach powstaje Al(OH)4-.
Znane są 4 odmiany krystaliczne — 2 spośród nich: hydrargilit (inaczej gibsyt, występujący w przyrodzie jako minerał) i bajeryt (otrzymywany sztucznie), odpowiadają wzorowi Al2O3 • 3H2O (Al(OH)3), 2 pozostałe natomiast wzorowi Al2O3 • H2O — są to minerały diaspor (HAlO2) i bemit (AlO(OH)). Wszystkie ww. minerały występują w boksycie (w największych ilościach bemit)
Ogrzewanie wodorotlenku glinu prowadzi do powstania tlenku glinu:
2Al(OH)3 → Al2O3 + 3H2O
Podczas działania zasad na roztwory soli glinu wytrąca się bezpostaciowy osad — żel, o zmiennej zawartości wody.
Zastosowanie
Jest on stosowany w produkcji papieru, mydła, kosmetyków, środków na nadkwaśność żołądka (w połączeniu z wodorotlenkiem magnezu) oraz w lecznictwie (substancja ścierająca i polerująca przy produkcji proszków i past do zębów). Z uwagi na wydzielanie wody w podwyższonej temperaturze, dodaje się go do izolacji specjalnych kabli energetycznych w celu zwiększenia ich odporności na ogień.
